Op dit moment ben ik in een fase waarin ik keuzes wil maken. Mijn ‘ikke’ zegt dat het moet. Na een dikke twintig jaar mag er wel iets nieuws komen. 

Zelfs als ik besef dat de te maken keuzes relatief onbelangrijk zijn en vooral om luxe gaan zoals: welke kleur het moet worden, de opstellingen, de maten en dergelijke. Het gaat om een nieuwe keuken. 

Het is ook leuk en keuzes maken is vermoeiend. Mijn hoofd gaat maar door. Ik balanceer tussen die twee gevoelens. Maar het ‘ikje’ wil het. Simpelweg omdat het ‘ikje’ iets van de huidige keuken vindt. Bovendien zijn kapotte apparaten een mooi excuus voor iets nieuws. Tegelijkertijd zijn er schuldgevoelens om weg te gaan gooien. Zo erg is het toch niet? Maar het is oude meuk en wat moet je anders met die meuk dan naar de schroothoop brengen? Niemand wil het hebben. dingen naar de schroothoop te brengen. Maar wat moet je anders met die oude meuk?

Kortom er gebeurt best veel in zo’n proces, of beter gezegd: mijn proces.

Dilemma’s komen op als ik stil sta bij wat nu echt belangrijk is in het leven. Daar kun je in feite alle ego-acties de mond mee snoeren. En het is natuurlijk heel persoonlijk. Al met al voelt het als gespleten. Een spagaat met een voet in het materialisme en de andere in het absolute. Soms voel ik mij een weegschaal waarbij dan weer de ene kant doorslaat en een ander moment de andere kant. Ik ben blij dat ik dat in ieder geval kan herkennen, ondanks dat ik mij door het ‘ikje’ mee kan laten slepen.

Ik verontschuldig mijzelf met de gedachte dat alles goed is zoals het is. Mijn controle, mijn kinderlijke opwinding over hoe het er straks uit komt te zien, mijn angst of het allemaal wel goed zal gaan, mijn twijfels, en alles waar het ‘ikje’ zich over kan verheugen en druk over kan maken.

Hoewel ik streef naar een meer non-duale leefstijl, komt het ‘ikje’ mij nu even beter uit. Zonder ‘ikje’ zou er mogelijk geen andere keuken komen. Aan de andere kant mag ik ook heel simpel dankbaar zijn dat het kan.

De nieuwe keuken is hier eigenlijk slechts het concrete decor voor iets veel groters. De vraag: hoe verhoud ik mij tot verlangen, bezit en het idee dat alles al goed is zoals het is?